AFBN NIEUWSBRIEF
|
overzicht nieuwsbrieven |
| - Nieuwsbrief nummer 2, september 2004 |
| - Nieuwsbrief nummer 1, juli 2004 |
Columns Jasper Teijsse
Het is zover: de Tulip Bowl staat voor de deur.
Het paradepaardje van het finaleweekend van de diverse AFBN-competities wordt dit jaar in Arnhem gespeeld en het belooft een ware happening te worden. Niet alleen op het veld is er volop te doen, ook buiten de lijnen hoeven de toeschouwers zich geen moment te vervelen. Daar zorgen de organiserende Arnhem Falcons wel voor. Maandenlang al wordt er met man en macht door diverse partijen gewerkt om er een onvergetelijk evenement van te maken.
Maar American footballend Nederland zou zichzelf niet zijn als er in de aanloop naar wat de climax van een lang en spannend seizoen moet worden, niet de nodige ontsteltenis en frictie ontstaat. Gemorrel en gemopper vieren hoogtij; een fenomeen dat historisch gezien op het oog onlosmakelijk verbonden is met American football in Nederland. Of het nu gaat om rigide omgang met regels, om stickers op helmen of het betalen van een paar euro’s entree: altijd is er wel een steen des aanstoots te vinden.
En dat is jammer, heel jammer. Want in onze gezamenlijke pogingen om onze geliefde sport verder te ontwikkelen en professionaliseren nemen we het te vaak op tegen de moeilijkst te bevechten tegenstander: onszelf. Waar we met veel geploeter en gezeul twee stappen vooruit komen, maken we te vaak vervolgens weer twee stappen achteruit. En dat is volstrekt onnodig, overbodig en onnozel. Zonder schuldigen (die zijn er niet) en onschuldigen (die zijn er ook niet) aan te willen wijzen, denk ik dat we als we de rede laten zegevieren progressie niet te hoeven laten volgen door regressie.
Stilstaan zal af en toe onvermijdelijk zijn, en op zijn tijd een stapje achteruit is begrijpelijk in een kleinschalige sport die volledig afhankelijk is van de inzet van een summier aantal vrijwilligers. Niet alles zal vlekkeloos verlopen en niet iedereen kan het de hele tijd naar de zin worden gemaakt. Dat is niet erg. Af en toe een rustpauze biedt de kans tot zelfreflectie.
Ziedaar, het glas is halfvol! Maar we moeten er voor waken dat onze energie en toewijding niet verloren gaat aan zelfdestructief gesteggel over halflege glazen. Dat begint en eindigt met redelijkheid en respect. Dat begint met het inzichtelijk, begrijpelijk en redelijk presenteren van en omgaan met beleid. Dat eindigt met geduldige en genuanceerde reacties van de betrokken partijen.
Ik ben geen Rodney King die roept: Can’t we all just get along? Dat zou naïef zijn in een sportlandschap gevuld met explosieve karakters. Maar we kunnen wel vanuit een positieve instelling op een redelijke manier met elkaar omgaan. Binnen het veld spelen we tot het fluitje, buiten het veld zouden we eerst eens tot tien moeten tellen voordat we gaan fluiten en boe gaan roepen.
Redelijkheid en respect.
Twee stappen vooruit.
JASPER TEIJSSE